poniedziałek, 1 września 2014

Challenge accepted!




Nie wiem jak Wam, ale mi czasami* zdarza się bić z myślami typu : "Czy dam sobie radę? Dlaczego jeszcze tego nie wiem? Czy podołam? " Dodatkowo, wszędzie te znaki zapytania przemieszane z niepokojem, a raczej z pokaźnych rozmiarów - ambicją. 

Szczerze mówiąc, każde nowe wydarzenie jakie mnie spotyka w pracy, to tzw. wartość dodana. I w takich kategoriach należy wszystko traktować  - ciągle próbować, bo tylko to może nas doprowadzić do celu, którym jest wiara w swoje możliwości. Obycie się z różnego typu sytuacjami pozwala na opanowanie strachu, przez co stajemy się pewni siebie, a o to nam przecież chodzi! Dodatkowo dajemy sobie szansę na doszlifowanie pewnych zachowań, dążymy do perfekcji ( u każdej osoby wyraża się w inny sposób, dla każdego jest nią co innego ).

Zdarza się, że ludzie zakładają na nosy różowe okulary,   ale czy to źle?  Zgadza się, widzą inaczej, ale śmiem twierdzić, że lepiej. Sposób myślenia determinuje to jak się czujemy, gdy nadchodzi nowe, nieznane. Myśl pozytywnie, albo nie myśl zbyt wiele - po prostu działaj!

Ostatnio w pracy został mi przydzielony niebanalny, oryginalny projekt (niestety,  nie mogę zdradzić szczegółów ), który na pierwszy rzut oka wydaje się być niewykonalny! Moja jedną z pierwszych reakcji było wyliczanie takich aspektów,  które tylko utwierdziły mnie w negatywnym myśleniu o zadaniu jakie stoi przede mną. Zupełnie niepotrzebnie! Ku memu zaskoczeniu projekt, o którym mówię porusza się do przodu. Nie jest są to żadne czary - mary. To wszystko dzięki odwadze i pozytywnym nastawieniu.


* niektórzy mogą powiedzieć, że dość często - pozdrawiam zagorzałego Zwolennika tej teorii! :)

czwartek, 28 sierpnia 2014

Say : cheese!

Kilka dni temu zostałam poinformowana w pracy, że będziemy mieć sesję zdjęciową. I to jaką? Profesjonalną! Gdy usłyszałam, że już wszystko jest z góry ustalone i w zasadzie - nie można się wycofać... pojawiły się wątpliwości, albo mówiąc dosadniej - strach! Wizyta u fotografa ( podobnie wizyta u fryzjera ) wiąże się  u mnie z pewnego rodzaju obawą - czy przypadkiem ta przygoda nie skończy się niespełnionymi oczekiwaniami i łezką w oku ;)
Drogie Czytelniczki, przyznajcie się czy macie podobnie? 

No i wzięłam się w garść i odważnie odwiedziłam umówionego fotografa, który zdecydowanie zna się na tym, co robi. Nie namawiał mnie do głośnego wypowiadania tytułowych słów,  raczej podpowiadał jak odpowiednio ustawiać głowę i resztę ciała ( swoją drogą - nie jest to takie łatwe ). Pod koniec dnia okazało się, że ze wszystkich biorących udział w sesji, tylko ja się uśmiechałam do zdjęcia ;)

Wszystkie fotografie jakie zostały zrobione pracownikom  pojawią się na stronie internetowej firmy IT CONNECT, dokładniej :  http://www.itconnect.pl/kontakt. Myślę, że to jest bardzo dobry pomysł! Poza tym, idealnie nadają się na zdjęcia profilowe do GoldenLine oraz LinkedIn! 

Szczerze mówiąc, zauważyłam, iż po zmianie avatara - więcej osób mi odpisuje na wiadomości wysłane poprzez wspomniane portale, co mnie jeszcze bardziej utwierdza w tym, że było warto! :)

O jakim zdjęciu mówię?  Właśnie o tym :



Najprostsze pytania są najtrudniejsze.

Niezależnie od tego, czy ktoś jest programistą, administratorem, analitykiem czy asystentką działu. Niezależnie od tego, czy jest to pracownik bardzo doświadczony, czy dopiera po studiach. Co ciekawe - nie ma to większego znaczenia, czy rozmowa kwalifikacyjna przeprowadzana jest telefonicznie czy F2F, można zauważyć pewną tendencję. Może wyda się to Wam banalne i powszechnie znane, prawdopodobnie wcale Was nie zaskoczę mówiąc, że proste pytania sprawiają najwięcej trudności!

Rozmowa kwalifikacyjna może przyjmować różne struktury, albo inaczej - powinna przebiegać według ustalonego, przyjętego wcześniej wzorca. Tak, ten szkielet jest potrzebny. Przynajmniej na etapie "ćwiczenia rozmów" - niezwykle pomocny. Dlaczego? Daje poczucie, że to w jaki sposób prowadzę rozmowę tworzy logiczną całość, ma przysłowiowe "ręce i nogi".

W rozmowie pojawiają się pytania różnej maści, ja osobiście dzielę je na : wstępne, techniczne, meta-pytania oraz pytania formalne ( końcowe ) - dobrze umieszczone w czasie i podawane w odpowiednim momencie - są gwarancją, że rozmowa przebiegnie płynnie. Przynajmniej ja bardzo w to wierzę :)

Przedzierając się przez całe zaplecze teorii - zaczynając od tego jakie pytania są odpowiednie dla danego profilu zawodowego, kończąc na tym jakie odpowiedzi powinny padać - zderzamy się z rzeczywistością, która podpowiada : nie trzeba wymyślać bardzo trudnych/ wyszukanych pytań, ponieważ te łatwiejsze i tak zmuszają rozmówce do intensywnego myślenia! 

Co mam na myśli mówiąc  "proste pytanie"? - to te bezpośrednie, oczywiste. Przykład tych, które sprawiały trudności każdej osobie, z którą przeprowadzałam do tej pory rozmowę, to m.in. :
  • Wymień pięć cech jakie powinien mieć np. programista PHP, aby można było go nazwać dobrym programistą?
  • Jakim Ty jesteś pracownikiem?
  • Jakie cechy Twojego charakteru pomagają Ci w pracy? Jakie zaś mogą przeszkadzać/ utrudniać ją?
Macie racje - nie odkryłam Ameryki! To jest trochę jak z prostymi słowami - często potrafią wyrazić więcej, tak samo z pytaniami - pozwalają na odkrycie ważnych aspektów. 

PS. A może teraz czas na rewanż - jaką jestem rekruterką? No i mnie macie! Na ten moment powiem - nie wiem! Powodem może być fakt, że dopiero się kształtuję, rozwijam - szukam na siebie sposobu, poszukuję "rekruterskiego stylu", który będzie mi najbardziej pasował. Ale jednego jestem pewna - REKRUTUJĘ Z SERCEM! ;)









środa, 6 sierpnia 2014

Nie bój się zmiany na lepsze!

Ostatnio sporo się dzieje! Niedawno zmieniłam pracę i jestem bardzo zadowolona -  jest to dla mnie stumilowy krok naprzód! Pierwszego dnia w biurze, ledwo się przywitałam, a już szłam na spotkanie rekrutacyjne! Kandydatem był JAVA developer - młody, zdolny chłopak. Co prawda głównie rozmowę  prowadził Koordynator Projektów Rekrutacyjnych ( którego pozdrawiam - jeśli to czyta ;)), ja uważnie słuchałam, przyglądałam się jej. Dodatkowo, zadałam kilka końcowych pytań. To "wejście z marszu" dało mi dużo pozytywnej energii i zapał do pracy! 

Po rozmowie musiałam się zastanowić nad profilem osoby - pod względem jej gotowości do pracy. To jest dopiero frajda! Rozmawiasz z człowiekiem, a później musisz  zatrzymać się przez dłuższą chwilę nad jego osobowością w kontekście przyszłego pracownika - czy jest analityczny, czy pragmatyczny.  Czy takie a nie inne cechy - są dobrym czy złym znakiem na przyszłość. Tutaj spoczywa duża odpowiedzialność. Zazwyczaj jedno spotkanie musi wystarczyć na wysnucie ważnych wniosków. Co więcej, dzisiaj umówiłam się na kolejną rozmowę kwalifikacyjną z Programistą PHP. Wydaje się być bardzo komunikatywną osobą, więc nie mogę się już doczekać! Spotkanie nie będę prowadzić sama. Na razie nie czuję się na siłach, ale myślę, że zmieni się to bardzo szybko ;)

Dodatkowo, rozmawiałam już z Klientami. To jest dla mnie pewna nowość! Co jakiś czas piszę/dzwonię do Kontrahentów odnośnie wymagań jakie stawiają przyszłym pracownikom, dopytuję się, "węszę" - co prawda, jeszcze dość niepewnie, ale robię to wielką satysfakcją! A pomyśleć, że jeszcze niedawno utrzymywałam tylko telefoniczny kontakt z Kandydatami i nie miałam kontaktu z Klientami. Co najważniejsze, teraz w pracy stawiamy na jakość, a nie na ilość! Pojawiły się wartości inne, zgodne z moją małą - wielką "filizofią".

Dużo się dzieje, prawda? Przypominam, że w pracy jestem dopiero TRZECI dzień, a czuję jakbym była już trzy tygodnie - tyle już zdołałam się nauczyć! Natomiast sam czas w pracy zlatuje bardzo  szybko, nawet zapominam o jedzeniu - może to i dobrze ;)
Chyba jest to typowy objaw, gdy robi się to, co się bardzo lubi! Mam rację?

wtorek, 8 lipca 2014

Zdziwieni?


Mimo, że pracuję w branży HR niedługo  - praktycznie jestem na początku swojej drogi zawodowej, to już mogę "pochwalić" się wieloma nieszablonowymi sytuacjami jakie mnie spotkały. Tak to bywa, gdy pracuje się z drugim człowiekiem - powiedzcie. To prawda! Kandydat, który usuwa swoje podstawowe dane z firmy, wszystko po to, żebym mogła go na nowo zaprezentować u Klienta. Kandydat, który aktywnie uczestniczy w procesie, przyjmuje ofertę - a po kilku dniach z niej rezygnuje bądź w ostatniej chwili informuje mnie, że rezygnuje z procesu. Kandydat, który naciąga mnie na pół godzinną rozmowę, z której nie wynika nic konkretnego. Klient, który na tyle przeciąga ostateczną decyzję co do zatrudnienia, że traci Kandydata. Kandydat, który na moją prośbę poprawia CV, tylko dlatego, żeby było mi łatwiej. Kandydat, dla którego " wznowiłam" stary projekt i który z powodzeniem jest rekrutowany, Kandydat, który bez ogródek wyznaje mi, że bierze udział w wielu procesach rekrutacyjnych (cenie sobie szczerość), bądź taki, który mówi " a przeglądałem Pani profil - jest Pani atrakcyjną kobietą...No dobrze, to wyślę Pani swoje CV" ;) 
To tylko niewielki zarys różnych sytuacji. Było tego więcej i powiem szczerze, że mam na dodatkowe "więcej" ochotę.  Czemu? Bo przez to mogę się wiele nauczyć, a podobno praktyka czyni MISTRZA ;) 

Czy Was też nic nie jest w stanie zaskoczyć? :)

Pokaż mi swoje CV, a powiem Ci kim jesteś.


Drodzy Czytelnicy zdaję sobie sprawę z tego, że powinnam była opublikować poniższy post dużo wcześniej. Niestety, dość napięty okres - sesja oraz inne wydarzenia nie sprzyjały prowadzeniu bloga. Lekko skruszona chcę zapewnić, że wszystko nadrobię. Obiecuję!

ZACZYNAJMY! :)

Jak napisać dobre CV? W internecie roi się od wskazówek, porad oraz wzorów CV. Jesteś programistą, sprzedawcą czy project managerem? Wpisz nazwę stanowiska w wyszukiwarkę bądź przeznaczone do tego na stronie internetowej miejsce - czary mary - mamy przepis na idealne CV! Wierzcie mi lub nie - nawet ja kiedyś próbowałam takich sposobów. Efekt był marny. Wzory CV w internecie mają stanowić tylko szkielet, gdy ktoś nie ma pomysłu na strukturalny wygląd tego dokumentu, nic więcej. Reszta zależy od Ciebie!

Nie ma reguły - niektórzy Rekruterzy lubią, gdy dokument jest oryginalny - wyróżnia się na tle innych, inni zaś wolą standardowe wersje - bez zbędnych ozdobników. Jednemu Rekruterowi podoba się krótkie i zwięzłe CV, a drugiemu niekoniecznie. Nie ma złotej zasady którą wszyscy powinniśmy się kierować. Jednak...jest kilka cech, które powinno mieć CV, abym mogła powiedzieć : "tak, wygląda dobrze, wygląda porządnie "
  • PRZEJRZYSTOŚĆ 
Istnieje kilka składowych tej cechy. Według mnie jedną z najważniejszych jest trzymanie się ustalonych zasad. Kiedy zdecydowaliśmy się na czcionkę Calibri, to nie zmieniajmy jej (chyba, że zmiana jest uzasadniona i zaplanowana), jeśli pogrubiamy nazwę jednego stanowiska, to wszystkie nazwy stanowisk niech będą oznaczone w podobny sposób. Takie techniczne ustalenia są pomocne przy czytaniu i wnikliwym analizowaniu dokumentu. Świadczą o staranności i o trudzie jaki został włożony przez Kandydata, aby korzystający z CV, w tym Rekruterzy - mieli łatwość i bez problemu mogli odnaleźć się w gąszczu informacji.
Dodatkowym składnikiem jest chronologia - historyczne ułożenie faktów - od najstarszych do najnowszych lub odwrotnie. Przy wpisywaniu dat rozpoczęcia/ zakończenia pracy na danych stanowisku pisanie dokładnej daty  dzień, miesiąc, rok nie jest koniecznym zabiegiem,  wystarczy - miesiąc, rok.
Punktowanie jako sposób wypisywania obowiązków, zadań na danym stanowisku jest bardzo pożytecznym rozwiązaniem. Krótkie, zwięzłe wypowiedzi oddzielone od siebie punktami czy myślnikami pozwala na łatwe rozpoznanie roli w jakiej Kandydat był obsadzony u poprzedniego pracawcy/ pracodawców.
  •  TREŚĆ 
Treść dokumentu musi być nie tylko wewnętrznie spójna, ale nasze doświadczenie powinno być zgodne z wymaganiami na stanowisku, na które decydujemy się aplikować.  Jeśli jesteś programistą JAVA, to złóż dokument na stanowisko związane z tym językiem programowania. Tak, wydaje się to być oczywiste. W praktyce niestety bywa różnie. Kilkakrotnie miałam okazję zobaczyć jak np. operator wózka widłowego "przesyła się " na .NET developera, nie mając styczności z tym językiem programowania w żaden sposób. To nie żarty. Warto zapoznać się z oczekiwaniami jakie stawia firma, z opisem stanowiska, by móc świadomie wysłać swoje CV, zakładając z góry, że może się spotkać z zainteresowaniem.
  •  ROZMIAR
Powszechnie panuje dość uporczywe przekonanie, że ten dokument powinien zajmować objętościowo jedną kartkę A4. Nic bardziej mylnego! Jeśli masz bogate doświadczenie, które chcesz zawrzeć w swoim CV nie staraj się zmieścić wszystkiego na jednej stronie, daj sobie swobodę. Oczywiście, nie chodzi tutaj o pisanie powieści, natomiast o rozsądne zarządzanie informacją oraz przeznaczonym na nią miejscem. Gdy Twoje doświadczenie jest bogate i warte uwzględnienia ( warte - w kontekście stanowiska o jakie się staramy ) to wspomnij o tym, koniecznie!
  •  JĘZYK
Bardzo modne stało się pisanie CV po angielsku. Przyznam szczerze, że zdecydowanie wolę tę wersję. Dlaczego? Po pierwsze - język angielski jest uniwersalnym językiem biznesu. Co więcej, w Polsce jest wiele międzynarodowych firm, nasz rynek jest interesujący dla sąsiadów. Co za tym idzie?  Pojawiło się  wiele możliwości zdobycia pracy w środowisku zagranicznym, a CV pozwala na rozpatrzenie naszej kandydatury. Dodatkowo, jeśli aplikujemy do rodzimej firmy, to nikt nie pogardzi CV w języku angielskim, wręcz przeciwnie - świadczy ono o otwartości Kandydata na język/ języki obce.
  •  REKOMENDACJE 
Ostatnio dość często spotykam się z rekomendacjami dołączanymi do CV, tworzącymi z tym dokumentem pewną całość. Bardzo mi się to podoba. Jest to znak na piśmie, że praca w danej firmie była owocna, a ślad po wcześniejszych etapach kariery bardzo pozytywny.

Będę wielokrotnie poruszać ten temat, ponieważ CV stanowi jedno z podstawowych narzędzi mojej pracy. Dzisiaj poruszyłam w niewielkim stopniu kwestie techniczne oraz wizualne, wiec śmiało powiem -  proszę spodziewać się kolejnych postów :)!





czwartek, 22 maja 2014

Zapowiedź


Jak to jest  z tymi CV- kami? Czy warto się się rozpisać, czy może zawrzeć wszystko na jednej kartce A4?  Co należy umieścić w CV, a czego wypadałoby unikać?  Jak na ten dokument patrzą Rekruterzy?  Czekajcie na post, bo ten już WKRÓTCE powinien się pojawić na blogu ;)

poniedziałek, 19 maja 2014

Stanowisko: DYREKTOR OPERACYJNY


Napisać ogłoszenie, zamieścić je w gazetach i na portalach internetowych. Odnotować 2,7 mln odsłon, z czego tylko 24 osoby decyduje się aplikować. Brzmi kiepsko? Bostońska agencja zdecydowała się znaleźć osobę dyspozycyjną przez 135 godzin tygodniowo, gdzie w większości czasu będzie musiała stać bądź przybrać pochyloną pozycję. Mile widziany jest doktorat z psychologii, medycyny i finansów itp. To tylko część wymagań. Cóż za ciężki do zrealizowania projekt rekrutacyjny. Zobaczmy jak poszły rozmowy, teraz bardzo popularne, video-interviews.


A jednak, to jest najtrudniejsza praca na świecie!
Z okazji zbliżającego się Dnia Matki, doceńmy najtrudniejszą pracę na świecie.

Mamo, dziękuję!


Moja mała misja

Może to zabrzmi banalnie, ale ostatnio zastanawiałam się nad sensem zawodu Rekrutera. Do tego rodzaju przemyśleń skłonił mnie mój Towarzysz Życia oraz znajomi. Teksty typu :" Ola, masz wpływ na innych!" albo " Przecież dajesz możliwość pracy, często poprawiasz im warunki życia!" dają do myślenia, mają moc!

Przez cztery miesiące ( w przeważającej części pracując na 3/5 etatu) udało mi się "zatrudnić" cztery osoby - trzech programistów JAVA, jednego programistę iOS. To dla mnie ogromny sukces! Tak, zdaję sobie sprawę, że "zatrudnić" to za duże słowo i w tym procesie biorą udział też inni, chociażby Konsultant bezpośrednio nade mną, który monitoruje przebieg (tutaj ślę specjalne pozdrowienia dla Darka) czy Klient, o którego zależy ostateczny wynik. Ale na moich barkach spoczywają KLUCZOWE zadania - znalezienie Kandydata, złapanie pierwszego ( jakże ważnego!) kontaktu, przedstawienie oferty, przeprowadzenie wywiadu, przygotowanie go na rozmowy/spotkania, wsparcie jego kandydatury. Po prostu muszę czuwać, bo po drugiej stronie słuchawki (czy stołu) jest człowiek. Może to, co piszę brzmi ckliwie, ale warto sobie uświadomić to, że Rekruterzy /Researcherzy pod przykrywką często automatycznych zachowań mają wpływ na życie innych, w jego ważnej, bo zawodowej dziedzinie.

Ostatnio słyszy się o tym, co dzieje się na Ukrainie. Nie jest to miejsce przyjazne jej mieszkańcom, przynajmniej deklarującej to części. Właśnie przed kilkoma dniami Klient z Krakowa złożył ofertę pracy Ukraińcowi, mojemu Kandydatowi. To z nim przeprowadzałam pierwsze rozmowy po angielsku, co wiązało się z dodatkowym stresem. To on pisząc mi jaki jest szczęśliwy, że może mieszkać w Polsce, zaakceptował warunki jakie zaoferowała mu firma. Jestem równie szczęśliwa, że przyłożyłam do tego rękę, uczestniczyłam w tym!

To ogromna satysfakcja, gdy widzi się efekty swoich starań w tak namacalny sposób. To jest po prostu piękne. Nie piszę tych słów, żeby się chwalić - daleko mi do takiego myślenia. Zdaje sobie sprawę, że muszę się wiele nauczyć i jeszcze wiele przede mną.

Wiadomo, że praca Rekrutera nie wygląda na co dzień tak pięknie. Jest ciężka. Ale wyżej wspomniane momenty rekompensują wszystkie trudy, zwątpienia, przemęczenie. Oby tak dalej ;)

Drodzy Rekruterzy/ Rekruterki, niech moc będzie z Wami!


Flashback

Jak pamiętacie, hucznie zapowiadałam imprezę zwaną Wieczorem Rekrutera. Zdaję sobie sprawę, że już minęło sporo czasu od wydarzenia, mimo to wspomnienia zdają się być świeże. Pozwólcie, że trochę pogrzebie w głowie ;)

Pierwsze wrażenie nie należało do pozytywnych. Zdziwieni? Nie bardziej niż ja. Mężczyźni w garniturach, kobiety w szpilkach, wszyscy jakby rodem z Hollywood. Czyżby rozdanie nagród Oskara? Brakowało tylko czerwonego dywanu. "No to co? Trzy wdechy i do środka" - pomyślałam stojąc jeszcze przed klubem.
 
Muzyka grała, drinki się polewały, konkursy zostały rozstrzygnięte. Ach, ten splendor! Gdy znalazłam swoich znajomych z pracy, poczułam się lepiej. Porozmawialiśmy, pośmialiśmy się. Niestety, muzyka grała za głośno, co znacznie utrudniało komunikacje. Jedyną rekompensatą był fakt, że puszczane piosenki były całkiem dobre ;)

Posiedziałam trochę, potupałam nóżką, a przecież spodziewałam się czegoś więcej. Znacznie więcej. Myślałam, że poznam tłum ludzi, nie ujmując tym, których poznałam ( jeśli to czytają, pozdrawiam!), że będę mogła porozmawiać na tematy zawodowe od kuchni, wysłuchać czyiś złotych rad. I co bardzo ważne, że będzie mniej formalnie, a bardziej na luzie. 

Co prawda, przyszłam trochę późno, bo koło 21. Dodatkowo, w skromnej, niebieskiej sukience ciężko mi było się odnaleźć w tłumie zgoła odmiennie ubranych kobiet. To pewnie miało wpływ również na to jak odebrałam tę imprezę, lecz mimo to, wydarzenie nie spełniło moich oczekiwań jakie w nim pokładałam. 

Pamiętajcie, jak przystało na opinie - to rzecz bardzo osobista! ;)